बालेन, रवि र सुदनमाथि उठेको प्रश्न : विदेशी कार्यक्रमको चर्चा भए पनि जनताले देखेको काम नै मुख्य आधार

नेपालको नयाँ राजनीतिक पुस्ताका चर्चित अनुहारहरू बालेन शाह, रवि लामिछाने, सुदन गुरुङ र सागर ढकाललाई लिएर अहिले अमेरिकी सहयोगमा सञ्चालित केही कार्यक्रमसँग जोडिएको विषय चर्चामा आएको छ।

The Grayzone ले सार्वजनिक गरेको रिपोर्टमा लिक भएका कागजात उद्धृत गर्दै यी नामहरू CEPPS अन्तर्गतका युवा नेतृत्व तथा नागरिक सहभागितासम्बन्धी कार्यक्रमसँग जोडिएको दाबी गरिएको छ। रिपोर्टले यस्ता कार्यक्रममार्फत नेपालमा सम्भावित युवा नेतृत्व पहिचान तथा विकास गर्ने प्रयास भएको तर्क गरेको छ।

तर कुनै कार्यक्रममा नाम उल्लेख हुनु मात्रै उनीहरू विदेशी शक्तिका प्रतिनिधि वा कुनै देशले योजना बनाएर सत्तामा पुऱ्याएका व्यक्ति हुन् भन्ने प्रमाण भने होइन। त्यसैले सामाजिक सञ्जालमा फैलिएका अतिरञ्जित दाबीभन्दा कागजातमा भएको कुरा र त्यसबारे गरिएको विश्लेषणलाई छुट्टाछुट्टै बुझ्नु आवश्यक छ।

बरु यो घटनाले एउटा महत्वपूर्ण प्रश्न उठाएको छ-नेपालमा नयाँ पुस्ताका नेताहरू किन यति धेरै चर्चामा आए ?

यसको उत्तर उनीहरूको राजनीतिक यात्रा, जनतासँगको सम्बन्ध, पुराना राजनीतिक शैलीप्रतिको असन्तुष्टि र परिवर्तनको चाहनामा खोज्न सकिन्छ। बालेन शाहदेखि रवि लामिछाने र सुदन गुरुङसम्मका व्यक्तिहरू फरक-फरक पृष्ठभूमिबाट आए पनि उनीहरूलाई जोड्ने एउटा कुरा भनेको पुरानो राजनीतिक शैलीभन्दा फरक काम र नयाँ पुस्ताको अपेक्षाप्रति उनीहरूको दाबी हो।

सुदन गुरुङलाई जेनजी आन्दोलन पश्चात मात्र सबैले चिन्न थालेका थिए।

विदेशी संस्था वा अन्तर्राष्ट्रिय कार्यक्रमसँग कुनै प्रकारको सम्पर्क भएको भए पनि त्यसले मात्र उनीहरूको सम्पूर्ण राजनीतिक योगदानलाई निरर्थक बनाउँदैन। अन्ततः नेताले देश र जनताका लागि के गरे, कस्तो परिणाम दिए र जनताले उनीहरूलाई कसरी मूल्याङ्कन गरे भन्ने नै सबैभन्दा ठूलो परीक्षा हो।

त्यसैले अहिलेको बहस केवल "को विदेशी प्रभावमा थियो?" भन्ने प्रश्नमा सीमित हुनु हुँदैन। बरु “नेपालका नयाँ नेताहरूले देशका लागि के परिवर्तन ल्याउन सक्छन् ?” भन्ने प्रश्नतर्फ बहस लैजान आवश्यक छ।

विदेशी संस्थाको रिपोर्ट एउटा पक्ष हुन सक्छ, तर जनताको विश्वास र नेताको वास्तविक काम नै अन्तिम मूल्याङ्कनको आधार बन्नुपर्छ।